Tuesday, 11 October 2011

కల్లోల చిత్రాలు

మనసుని కలిచివేసే చిత్రాలని కల్లోల చిత్రాలు అంటారు. గుండెని పిండేసే ఈ చిత్రాల్ని మర్చిపోలేం. ఈ కల్లోల చిత్రం కొంతమందికి WTO టవర్ల పేల్చివేత కావచ్చు. మరికొందరికి రాజీవ్ గాంధీ మరణం కావచ్చు. భోపాల్ gas tragedy లో చనిపోయిన  చిన్నారి ముఖాన్ని చూసిన చాలామందికి కొన్నిరోజులపాటు నిద్ర కరువైంది. నన్ను మాత్రం జబ్బుతో తీసుకుంటున్నప్పటి సావిత్రి ఫోటో కలచివేసింది.  

ప్రతివ్యక్తికీ బాల్యం అపురూపమైనది. బాల్యానికి అమాయకత్వం, అజ్ఞానం అందమైన ఆభరణాలు. మనకి బాల్యంలో సినిమాకి, వాస్తవానికీ తేడా తెలీదు. అందువల్ల నాకు సావిత్రి ఏనాడూ సినిమా నటిగా అనిపించలేదు. బాగా తెలిసిన మనిషిగా, నా కళ్ళల్లోకళ్ళు పెట్టి ముచ్చట్లు చెప్పిన ఆత్మీయురాలిగా అనిపిస్తుంది. చాలా సినిమాల్లో సూర్యాకాంతాన్ని చంపేసి సావిత్రిని రక్షిద్దామనుకున్నాను. సావిత్రిని మించిన అందం ఈలోకంలో లేదని నమ్మాను. సావిత్రి పట్ల ప్రేమలో పూర్తిగా కూరుకుపొయ్యాను. 

దేవదాసు ఇంటికి పార్వతి అర్ధరాత్రి వెళ్లి 'పెళ్లిచేసుకో దేవదా!' అని వేడుకున్నప్పుడు.. దేవదాసు ఎంత బాధపడ్డాడో తెలీదు గానీ.. నాకు మాత్రం కన్నీరు ఆగింది కాదు. మిస్ మేరీ undercurrent ప్రేమని ఎంజాయ్ చేసిన ఎం.పి.రావు అదృష్టానికి కుళ్ళుకు చచ్చాను. ఒంటినిండా నగలతో మెరిసిపోతున్న మిస్సమ్మ 'ఏమిటో నీమాయ.. ' అంటూ ముగ్దమనోహరంగా పాడుతుంటే చూడ్డానికి నా రెండుకళ్ళు చాల్లేదు. 

లక్ష్మణకుమారుణ్ణి మూడుచెరువుల నీళ్ళు తాగించిన మాయాశశిరేఖ నటనావైభవాన్ని రాసేంత భాష నాదగ్గర లేదు. 'నన్నువదలి నీవు పోలేవులే.. ' అంటూ నాగేశ్వర రావుని మురిపించింది. అందుకే ఆనాడు ఆంధ్రదేశంలో పెళ్లి వయసొచ్చిన ప్రతిఒక్కడూ.. సావిత్రి లాంటి భార్య కావాలని డిక్లేర్ చేసినవాడే! సావిత్రి ఎంత లావెక్కుతున్నా జనాలు పట్టించుకోలేదు. 'చక్కనమ్మ లావయినా అందమే!' అనుకున్నారు. 

కొన్నేళ్ళక్రితం ఒక న్యూస్ పేపర్ తిరగేస్తుండగా ఒకఫోటో నా దృష్టినాకర్షించింది. సోడాబుడ్డి కళ్ళద్దాలతో, ఒక బక్కచిక్కిన ముసలాయన ఒంటికాలుపై కర్రసాయంతో నిలబడి ఆర్ధికసహాయం కోసం రెండుచేతులూ జోడించి దీనంగా వేడుకుంటున్నాడు. ఆయన కళ్ళు ఎక్కడో చూసినట్లనిపించి పరిశీలనగా చూశాను. ఒళ్ళు ఝల్లుమంది. ఆపై గుండె బరువెక్కింది. 

ఆ ముసలాయన ఆషామాషా వ్యక్తికాదు. వందల సినిమాల్లో ఎన్టీవోణ్ణి ముప్పతిప్పలు పెట్టిన రాజనాల! కృష్ణకుమారి, దేవిక , సావిత్రి, జయలలిత.. హీరొయిన్ ఎవరనేది రాజనాలకి అనవసరం. అతగాడికి రొమాంటిక్ ఏంగిల్ లేదు. కానీ ఎందుకనో హీరోయిన్లెవరూ రామారావుకి దక్కకుండా చెయ్యాలనే పోటీ, పట్టుదల! అందుకే వాళ్ళని ఎత్తుకెళ్ళిపొయ్యేవాడు, నిర్భందించేవాడు.  

కత్తియుద్ధంలో రామారావుకి సమఉజ్జీ. ఓడిపోతానని తెలిసినా.. గంటల కొద్దీ ఫైటింగులు, యుద్ధాలు చేసేవాడు. ఎన్నికుట్రలు పన్నాడు! ఎంతమంది రాజుల్ని  చెరబట్టాడు! ఎన్నిఘోరాలు చేశాడు! అంతటి అరివీర భయంకరుడు రాజనాల ఇలా అయిపొయ్యాడేమిటి! 

సావిత్రి అనారోగ్య బారిన పడకూడదా? రాజనాలకి వృద్దాప్యం రాకూడాదా? ఆర్ధిక ఇబ్బందులు స్వయంకృపాపరాధములు గదా. సినిమా ఇండస్ట్రీలో ఇవన్నీ మామూలే. సినిమా చూశావ్. ఎంజాయ్ చేసావ్. దట్సాల్! ఇంకేంటి? 

వృద్ధాప్యం ప్రకృతి సహజం. అనారోగ్యం గూర్చి కూడా నేను రాయట్లేదు. అక్కినేని నాగేశ్వరరావుని చూడండి. ఎంత హాయిగా, ఎంత graceful గా ఉంటాడో. ఆయన తన వృద్దాప్యాన్ని కూడా ఎంజాయ్ చేస్తున్న కుఱ్ఱాడిలా కనిపిస్తాడు. 

కానీ.. బేలతనం, నిస్పృహ, నిరాదరణ మనని కదిలించివేస్తాయి. అడవిలో సింహం అనంగాన్లే.. అందమైన జూలు, సన్నని నడుం.. ఠీవీగా, పొగరుగా, లయబద్దంగా నడచివచ్చే మృగరాజు గుర్తొస్తాడు. అదే అడవిలో పళ్ళూడిపోయి, గొళ్ళరిగిపోయి, ఆకలితో అలమటిస్తూ.. ఆకలిచావు చచ్చే సింహం మనకి గుర్తురాదు. చూస్తే మాత్రం.. 'అయ్యోపాపం! ఎట్లాంటిది ఎట్లా అయిపొయింది!' అనిపిస్తుంది. ఈ భావన ఏ ముసలికుక్కనో, జబ్బుపిల్లినో చూసినప్పుడు రాదు. కూలిపోయిన తాజ్ మహాల్నీ, నీళ్ళులేక ఎండిపోయిన నయాగరానీ ఊహించుకోలేం. ఇదీ అంతే. 

ఒకసారి ఈ టాపిక్ చర్చకి వచ్చినప్పుడు.. పెద్దఉద్యోగం చేస్తున్న ఒక పెద్దమనిషి "సినిమావారికి లేని అలవాటుండదు. వ్యసనపరులు. అందుకే చివర్రోజుల్లో కష్టాలు పడతారు." అని ఈసడించుకున్నారు. ఆయనగారు ఉదయాన్నే వాకింగులు, యోగాలు గట్రా చేస్తూ.. క్రమశిక్షణగా ఉద్యోగం చేసుకుంటూ.. బావమరిది రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారానికి రెండ్రూపాయల వడ్డీ చొప్పున అప్పులిస్తూ.. శనివారాలు ఉపవాసాలు చేసుకుంటూ.. చాలా సిస్టమేటిగ్గా జీవిస్తున్న బుద్ధిజీవి. అటువంటి జీవితం మంచిదే. కానీ అందరూ అలా జీవించలేరు గదా! 

కళాకారులకి జీవితంలో అనేక ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొంటారు. మానసికంగా పసివారితో సమానం. చిన్నవిషయానికి కూడా తీవ్రంగా స్పందిస్తారు. ఈ గుణం వృత్తిపరంగా వారికి వరం, వ్యక్తిగతంగా ఒక శాపం. సాగినంతకాలం బాగానే ఉంటుంది, సాగనప్పుడే ఇబ్బంది. కాలం మారింది. ఇప్పటి సినీ'కళాకారులు' రాజకీయాల్లో కూడా ఎదిగి మరింత వెనకేసుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. రియల్ వ్యాపారాలు కూడా చేస్తున్నారు. మంచిది. 

మనమంతా ఒక మూసలో కోట్టుకుపోతుంటాం. ఈ చదువులు, ఉద్యోగాలు, బాధ్యతలు మనలోని మనిషి లక్షణాలని హననం చేస్తాయేమో. అందుకే ప్రతిభాశాలుల వ్యక్తిగత బలహీనతలని ఎక్కువచేసి చూస్తూ.. అసలావ్యక్తి ప్రతిభనే మర్చిపోతాం. ఈ ధోరణి ఎక్కువగా చదువుకున్నవారిలోనే గమనించాను. ఇది ఒక రోగమా?  

సావిత్రి ఒక గంధర్వకన్య. మనని అలరించటానికి పైనుండి దిగొచ్చింది. ఆ దేవతామూర్తి మనకి వందజన్మల సరిపడా ఆనందాన్ని, అనుభూతిని పంచింది. అంతటి దేవకన్య.. పుల్లలా, ప్రేతకళతో, ప్రపంచలోని బాధనంతా తానే అనుభవిస్తున్నట్లుగా.. ఎంత ఘోరం! అందరూ తప్పులు చేస్తారు. కొందరికే శిక్ష పడుతుంది. కానీ మన బంగారుతల్లి మిస్సమ్మ మీద దేవుడికి ఎందుకో కోపం వచ్చింది. అందుకే అన్నికష్టాలు పడింది.  

కొద్దిగా హెవీ అయింది కదూ! నా మనసులోని మాట ఉన్నది ఉన్నట్లుగా రాసేశాను. అద్భుతవ్యక్తుల అసహాయ దృక్కులు మనని ఎంతగా కలచివేస్తాయో, గుండెని ఎంతలా పిండేస్తాయో చెప్పటానికే ఇదంతా రాశాను. అయాం సారీ! 

(photos courtesy : Google)

15 comments:

  1. @కళాకారులకి జీవితంలో అనేక ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొంటారు. మానసికంగా పసివారితో సమానం. చిన్న విషయానికి కూడా తీవ్రంగా స్పందిస్తారు. ఈ గుణం వృత్తిపరంగా వారికి వరం. వ్యక్తిగతంగా ఒక శాపం.

    మీరన్నది అక్షరాలా నిజం. ఈ విషయంలో నాదొక సందేహం. మానసికవైద్యనిపుణులు కాబట్టి మిమ్ములను అడుగుతున్నాను. ఆయా పాత్రలలోకి పరకాయ ప్రవేశంచేసి తదనుగుణంగా నటించడం, హావభావాలను మార్చడంవల్ల(ముఖ్యంగా extreme situations, conditionsలో) నటుల మానసిక ఆరోగ్యం దెబ్బతినే అవకాశాలు ఉంటాయా?

    హాలీవుడ్ లోని మార్లిన్ బ్రాండోలాంటి సుప్రసిద్ధనటులు పలు మానసిక సమస్యలతో మానసికవైద్యులను తరచూ సంప్రదిస్తూ ఉండేవరని అంటారు.

    ReplyDelete
  2. రమణ గారూ హెవీ ఏమీ అవలేదు. సావిత్రి గారి గురించి ఎంత వ్రాసినా తక్కువే.
    "కళాకారులకి జీవితంలో అనేక ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొంటారు. మానసికంగా పసివారితో సమానం. చిన్న విషయానికి కూడా తీవ్రంగా స్పందిస్తారు."
    అలా స్పందించకపోతే వారు కళాకారులవలేరు. ఆ ఫొటో సావిత్రిదంటే నమ్మలేక పోతున్నాను. సావిత్రిని గుర్తుచేసినందుకు మీకు ధన్యవాదాలు.

    ReplyDelete
  3. జ్యోతిర్మయి గారు..
    ధన్యవాదాలు.

    ReplyDelete
  4. ఏడిపించారండీ!

    ఆ సావిత్రి చివరి క్షణాల ఫొటో నన్నెంతగా కుదిపివేసిందో చెప్పలేను. నా ఆవేదనంతా మీ పోస్ట్ లో చూస్తున్నాను. ఇదే బాధ నేనూ పడ్డాను. సావిత్రి మీద వీరాభిమానంతో ఊగిపోయే నాకు సావిత్రి తాగుడికి బానిస అయింది, చివరి రోజుల్లో పతనమయ్యిందన్న నిజాన్ని ఎప్పటికీ జీర్ణించుకోలేను. పైగ తలుచుకున్నప్పుడల్లా కడుపులోనుండి బాధ తన్నుకు వస్తుంది. ఒక్క సావిత్రే కాదు చాలా మంది సినీ కళాకారుల జీవితాలు ఇలాగే అవుతాయిట. మీరు చెప్పినవన్ని పచ్చి నిజాలు...బాగా రాసారు, నిజంగా గుండెని పిండేసారు.

    నా సావిత్రి ఆరాధన ఇక్కడ:

    http://vivaha-bhojanambu.blogspot.com/2010/12/blog-post_24.html

    ReplyDelete
  5. Tejeswi గారు..
    ధన్యవాదాలు.
    కళాకారులు పాత్రధారణ మూలంగా మానసిక సమస్యలకి లోనవుతారా అన్న విషయంపై నా దగ్గర సమాచారం లేదు.
    ఇది చెట్టు ముందా? విత్తు ముందా? లాంటి ప్రశ్న.
    Savitri suffered from diabetes, depression and alcohol dependence syndrome.

    ReplyDelete
  6. ఆ.సౌమ్య గారు..
    ధన్యవాదాలు.

    ReplyDelete
  7. I totally understand and agree with your feelings.
    పతనమైన గొప్పతనం గుండెలని ఎలా పిండేస్తుందో కుటుంబరావు గారు ఒక కథ (ప్రేమించిన మనిషి)లో వివరిస్తారు.
    మీ బాధ బాగా అర్ధమైంది, పంచుకుంటున్నాము కూడా.

    కొన్ని జీవితాలు ఇతరులకి జీవిత సత్యాలు బోధించటానికే అన్నట్టుంటాయేమో!
    శారద

    ReplyDelete
  8. లేటుగా చూశాను. ఎప్పుడూ నవ్వులే కాకుండా, అప్పుడప్పుడు ఇలాంటివి రాయండి. ఎంత బాగా రాశారు. చాలా బాగుంది.

    ReplyDelete
  9. chandu S గారు..
    కామెంటుకి థాంక్సండి.
    ఏం రాయటం లేండి!
    చాలా టైం ఖర్చైపోతుంది.
    ఒకపక్క పేషంట్లు.. ఇంకోపక్క టైపింగు..
    ప్రస్తుతానికి సరదాగానే ఉంది.

    ReplyDelete
  10. శారద గారు..
    చాలా మంచి కామెంట్ రాశారు.
    ధన్యవాదాలు.
    కుటుంబరావు 'ప్రేమించిన మనిషి' ని ప్రస్తావించారు.
    ఆ నవలలో పద్మ క్యారెక్టర్ నాకు ఇష్టం.
    కానీ.. నేను గోపాలంలా ఆలోచిస్తుంటానేమోనని అనుమానం.

    ReplyDelete
  11. ఎందుకు ఇలా సంభవిస్తాయి అని ఆలోచిస్తే నాకు రెండు సంగతులు మనసులో మెదులుతాయి.
    1. అందరివిధంగా ఆలోచించకుండా కొత్తవి చెయ్యాలనే తపన. వీరు అనుకునేవి సాధించవచ్చు సాధించలేక పోవచ్చు. సాధిస్తే గొప్ప వాళ్ళు అంటాము లేకపోతే పనికిరాని వాళ్ళు అంటాము.

    కానీ వీళ్ళు కావాలి. అభివృద్ది అనేది జరిగితే వీళ్ళ మూలానే. వీళ్ళ బాగోగులకి మనమేమి చెయ్యలేమా?

    2. జీవితంలో బంధు మిత్రుల నెట్వర్క్ చాలా ముఖ్యం. క్రింద ఎవరన్నా జారి పడుతుంటే ఆత్మీయతతో ఒకరయినా లేవతీయటానికి ప్రయత్నించవచ్చు.

    "సావిత్రి" చివరి ఫోటో నేను చూడలేను. ఏమీ చెయ్యలేక పోయానే అని బాధపడలేను. సుఖంగా జీవించటానికి కావలసినవి ఏమిటి? ఓ గుప్పెడు అన్నం, ఓ నలుగురు ఆత్మీయులు.

    ReplyDelete
  12. రమణ గారూ,

    సావిత్రి గారి మీద నాకు ఎంత అభిమానము అంటే, సావిత్రి ని అలా చేసినందుకు (అయన పాత్ర ఎంత ఉందో నాకు నిజము గా తెలీదు కానీ), జెమిని గణేషన్ అంటే ఒళ్ళు మంట.

    మనకి తెలిసిన రాజనాల, సావిత్రి ల కథలు వెంటాడి వేధిస్తాయి. అంత కంటే ఎక్కువ గా, వెలుగు లోకి రాని వ్యధలు ఎన్ని ఉన్నాయో అన్న ఆలోచనే చాల బాధాకరము గా ఉంటుంది. కొద్ది లో కొద్ది, మా అసోసియేషన్ తరపున కొంత మంది కి సేవ చేస్తున్నారు. అభినందనీయము. ఎక్కడ డబ్బు ఉందో, అక్కడ మెర మెచ్చులూ ఉంటాయి కానీ, కనీసము కొంత మంది కైనా సాయము అందుతోంది అనిపిస్తుంది.

    మంచి వ్యాసము వ్రాశారు. మళ్ళీ చప్పట్లు (ఏదో సినిమా లో నూతన్ ప్రసాదు గారి డైలాగు)

    భవదీయుడు
    సీతారామం

    ReplyDelete
  13. Rao S Lakkaraju గారు..
    మీతో ఏకీభవిస్తున్నాను.
    ధన్యవాదాలు.

    ReplyDelete
  14. Seetharam గారు..
    ఈ టపా మీకు నచ్చినందుకు సంతోషం.
    సావిత్రి వ్యక్తిగత జీవితంలో చాలా నష్టపోయింది. జెమినీ గణేశన్ తో జీవితం కావాలనుకుని, ఆలోచించుకుని.. సొంతంగా తీసుకున్న నిర్ణయం అది. ఒక నటుడి జీవితంలోకి మూడో భార్యగా ప్రవేశించటం పెద్ద రిస్క్. అది ఆవిడ తీసుకుంది. ఎంత గొప్ప వ్యక్తయినా పొరబాటు నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు. కానీ.. ఆ నిర్ణయం, అంచనా వికటించినప్పుడే గదా మనకి ఆ ఫలానా పని తప్పని తెలిసేది. ఇద్దరు వ్యక్తుల మధ్య పడనప్పుడు.. మనకి నచ్చిన వారి సైడ్ తీసుకుంటాం. సావిత్రి కున్న పాపులారిటీ మూలంగా అందరి దృష్టిలో జెమినీ గణేశన్ విలన్ అయిపోయ్యాడు. వాస్తవంగా జరిగిందేంటో మనకి తెలీదు. తెలుసుకోవటం అనవసరం కూడా.
    మీ అసోసియేషన్ తరఫున సేవా కార్యక్రమాలు చేస్తున్నందుకు అభినందనలు.

    ReplyDelete
  15. Small clarification -- I meant the "Movie Artists Ascosiation (MAA)" run by Murali Mohan and others I guess. Not some thing that 'I or We' do :)

    This I quoted as I read in news couple of years ago.., that Mr.Rajanala was given a 1,00,000 or so, thru them,

    Coming to Savitri, I totally agree with you, the internal matters are irrelavant to us, but I just quoted it to exaggerate my fondness towards her..

    Regards

    Seetharam

    ReplyDelete